Natuurbeheer vanuit de lucht op de Duivelsberg

Het kleine witte vlekje dat we zien, is in werkelijkheid een reekalfje dat zich veilig waant in het hoge gras midden in het weiland. In deze tijd van het jaar brengen reeën hun jongen ter wereld op rustige, beschutte plekken in het landschap. De kalfjes liggen de eerste levensweken roerloos verborgen in het hoge gras, tientallen meters van elkaar verwijderd, terwijl hun moeder op afstand blijft. Door hun gebrek aan lichaamsgeur en hun schutkleur zijn ze vrijwel onzichtbaar voor roofdieren én boswachters. Slechts enkele keren per dag keert de reegeit terug om haar jongen te zogen en te verzorgen, waarna ze hen weer alleen achterlaat in hun veilige schuilplaats.

Berry en ik maken ons intussen klaar om het steile weiland in te gaan. Met een portofoon om onze nek en een kartonnen doos, gevuld met een laagje gras, lopen we voorzichtig het veld in. Vanuit de lucht houdt Tim ons nauwkeurig op koers. "Nog ongeveer tien stappen naar voren, dan zou hij ergens links van jullie moeten liggen," klinkt zijn stem door de portofoon. Op een gegeven moment zijn we zo dichtbij dat het kalfje zich haast ergens recht voor onze voeten zou moeten bevinden…

Misschien is het goed om uit te leggen waarom we zo intensief op zoek zijn naar deze reekalfjes. Kunnen we deze jonge dieren niet beter gewoon met rust laten? In principe wel, maar natuurbeheer draait niet alleen om fauna, ook de flora verdient onze aandacht. De Duivelsberg is een afwisselend landschap van natte schraallanden met orchideeën en kruidenrijke graslanden met grote ratelaar en echte koekoeksbloem. Om deze waardevolle vegetaties te behouden en verder te ontwikkelen, is beheer noodzakelijk. Dat betekent dat we de graslanden periodiek maaien en het maaisel afvoeren, zodat de bodem voedselarm blijft en deze plantensoorten kunnen blijven groeien. Helaas valt deze eerste maaibeurt samen met de periode waarin jonge reekalfjes verscholen liggen in het hoge gras. Bij gevaar blijven ze instinctief liggen in plaats van te vluchten. Daardoor lopen ze het risico om tijdens maaiwerkzaamheden gewond te raken of te worden gedood. Waar we voorheen de veldjes meter voor meter voorliepen, kunnen we dat nu nauwkeuriger en sneller doen met behulp van een drone.

Terug naar onze zoektocht. Eindelijk hebben we het reekalfje gevonden. Met grote ogen kijkt het ons aan, terwijl het roerloos blijft liggen en volledig vertrouwt op zijn schutkleur. Voorzichtig trekken we onze handschoenen aan en pakken een flinke pluk gras. Zo voorkomen we dat het dier naar mens gaat ruiken en de reegeit haar jong afwijst wanneer zij later terugkeert. Net als Berry zich vooroverbuigt om het kalfje op te pakken en tijdelijk in de doos te plaatsen, schiet het dier plotseling overeind. In een paar krachtige sprongen verdwijnt het richting de bosrand. Dit kalfje blijkt al oud genoeg om op eigen kracht weg te komen, wat hem een ritje in onze verhuisdoos bespaart. Maar ons werk zit er nog niet op. Er staan vandaag nog zeven andere veldjes op de planning waar we nog een hoop witte vlekjes verwachten te zien!