Nieuws
Samen met mijn hond Sam wandel ik vaak in de natuur en ik ben niet de enige. Hondeneigenaren zijn trouwe bezoekers. Maar steeds vaker hoor je van de overlast die honden zouden veroorzaken. Wordt het tijd om anders te kijken naar honden in de buitengebieden en hoe kunnen we als hondeneigenaar zelf bijdragen? Als hondeneigenaar ben ik verantwoordelijk voor mijn hond en zijn gedrag. Wat betekent onder appèl staan?
In Midden-Delfland en Buytenhout beheren we recreatiegebieden, waar ik zelf ook regelmatig wandel met Sam. Het lijkt alsof er in de buitengebieden ineens veel minder grenzen voor honden zijn. Als ik bij mensen op visite kom, vraag ik altijd of Sam mee kan. Als we bij iemand in de tuin komen, vinden we het heel normaal dat onze hond niet in de tuin poept en niet door alle planten loopt. Voor de buitengebied lijkt dit heel anders te zijn. Ik vraag me af of we bewust zijn van waar de grenzen liggen. Is het normaal dat honden in de buitengebieden mogen doen wat ze willen? De eerste blog ging over hondenpoep en de vraag ‘wat is normaal hondengedrag?’ Dit is deel twee: “Onder appèl; mijn hond jaagt niet”
De ene hond jaagt meer dan de andere hond. Maar ook al is je hond geen jager, dan nog is zijn geur uitstekend of kan hij het simpelweg gewoon leuk vinden om achter rennende dieren aan te gaan. Mijn hond Sam is geen jachthond, maar dat laatste vindt hij gewoon leuk. Of je nu hond, kat of toevallig een fuut of haas bent, dat is ‘gewoon’ een leuk spelletje. Je begrijpt het al: ik vind het minder leuk als Sam achter dieren aan rent. Ook daar kunnen wij als hondeneigenaar verantwoordelijkheid nemen. We noemen vaak dat een hond ‘onder appèl’ moet staan. Voor mij betekent dat dat Sam in het zicht moet zijn en als ik hem roep komt hij terug. Natuurlijk zijn ook honden weleens eigenwijs, maar het is de basis bij iedere puppytraining. Toch lijkt dit contact tussen hond en eigenaar vaak te ontbreken in de buitengebieden. Honden krijgen buiten veel prikkels, dus als eigenaar kun je het contact met je hond sneller kwijtraken.
Eerder had ik een mooi moment met Sam op een hondenlosloopstrand. In de verte zie ik een groep strandlopers langs de zee dribbelen. Het zal je niet verbazen dat ik ze niet wil verstoren en hetzelfde van Sam verwacht. Maar Sam is dolblij en hoog in zijn energie. Sam staat verderop en heeft de strandlopers nog niet gezien. Hij rent als een dolle richting zee en op dat moment roep ik hem en verplaats ik mezelf. Ik loop weg van de strandlopers. Als Sam in goed contact staat met mij, zal hij meegaan. Het is voor mij een check; moet ik hem even aanlijnen om langs de strandlopers te wandelen omdat hij te hoog in zijn energie zit? Of is er voldoende aandacht en kan hij los blijven?
Ik merk dat dit voor mij zo vanzelfsprekend is, omdat ik jaren met diergedrag heb gewerkt en hier tijd in investeer. Ik denk terug aan de gesprekken die ik nu als boswachter heb met hondeneigenaren en hondenuitlaatservices over wat 'onder appèl zijn' betekent: ‘In het zicht van de eigenaar en als hij geroepen wordt, moet hij bij je komen’. In een hondenlosloopgebied lijken de grenzen vaak weg. Natuurlijk is het belangrijk dat honden de ruimte krijgen om te rennen, te spelen en contact te maken met andere honden. Maar dat betekent niet dat je hond ongecontroleerd door bosvakken of langs oevers hoeft te rennen, achter ieder dier aan dat hij tegenkomt. Ook hier kunnen we anders naar gaan kijken en dat begint bij het contact en de communicatie die we met onze hond hebben. Daardoor kan je hond genieten, zonder het contact met jou te verliezen en met aandacht voor zijn omgeving.
Of je nu op het strand, in de polder of het bos wandelt, laten we als hondeneigenaren tijd investeren in het contact en de communicatie met onze hond, zodat onnodig jagen op soorten voorkomen kan worden. In mijn vorige blog deelde ik al dat je het natuurlijk gedrag en instinct van een dier niet kunt veranderen, maar wel de manier hoe je ermee omgaat en welke grenzen je als eigenaar stelt. Laten we als hondeneigenaren samen onze bijdragen leveren, zodat de honden met elkaar kunnen rennen en spelen en we allemaal kunnen blijven genieten van de natuur dicht bij de stad.
Ik had een mooi resultaat met Sam op het strand, want Sam kon los meelopen en de strandlopers konden rustig hun gang blijven gaan. Dan is het de investering waard!
Mijn volgende Bericht van de boswachter gaat over hondenzonering. Is dat nu echt nodig?
