Nieuws
Op een druk bezocht heidegebied ontdekte ik, na een tip van een vriend, jonge ransuilen verscholen in de bomen. Ondanks de vele wandelaars, fietsers en honden bleken deze uilen verrassend onopgemerkt te blijven. Tijdens een avondwandeling ging ik zelf kijken en vond ik uiteindelijk drie jonge takkelingen die daar rustig zaten.
Na het berichtje van een vriend kon ik het niet laten om zelf even een kijkje te nemen op de heide. Nu het lang licht is, kun je heerlijk in de avond nog op pad.
Na even zoeken zag ik er één zitten in een berk langs het pad: een jonge ransuil, nog volop in het grijzige donskleed. Dicht tegen de stam gedrukt en bijna niet te zien tussen de lange, sliertige takken van de berk. Wat me direct opviel aan deze donsbolletjes zijn hun felgekleurde, oranje ogen. Die sprongen er echt uit.
Als je er een tijdje staat, merk je hoeveel mensen er gewoon aan voorbij lopen zonder de uilen op te merken. Ook niet zo gek door hun houding en schutkleur. Zo snap je wel dat ze zelfs in drukke gebieden ongemerkt kunnen broeden.
In het appje las ik dat er drie jonge uilen zouden zitten. Ik liep nog een rondje om de deze ook te vinden. Na even zoeken zag ik twee jongen knus tegen elkaar aan zitten.
De jongen worden takkelingen genoemd. Ze hebben het nest al verlaten, maar kunnen nog niet echt goed vliegen. In deze fase klimmen ze vooral door de takken en blijven de ouders ze voeren. Af en knipperde er eentje met zijn ogen, of draaide een kop langzaam mijn kant op. Verder bleven ze opvallend rustig, ondanks de drukte op de heide.
Juist dat vond ik bijzonder. Terwijl wandelaars passeerden en ergens verderop een mountainbiker langskwam, zaten boven mij de jonge uilen te rusten.
Af en toe zag je de uiltjes hijgen, een teken dat ze het warm hebben. Ze kunnen niet zweten zoals wij, dus koelen ze af door te hijgen en zo het vocht in hun bek en longen te verdampen. Ook waren ze af en toe hun gehoor aan het trainen door hun kopje in een specifieke acht-vormige beweging te draaien. Bekijk de video die ik daarvan maakte, onderaan dit blog. Naar mate de avond vorderde, lieten ze af en toe een gil horen: ze wilden gevoerd worden. Voor mij het teken om weer verder te gaan.
Ransuilen leiden vaak een verborgen bestaan. Overdag zitten ze stil en vertrouwen volledig op hun schutkleur. Zonder de tip van mijn vriend was ik er waarschijnlijk ook aan voorbijgelopen. Zo’n ontmoeting maakt een wandeling meteen anders. Je realiseert je weer hoeveel leven er verscholen zit in een gebied dat je denkt te kennen. Soms hoef je alleen maar even omhoog te kijken.
