Boswachter voor een dag met leerlingen van Academie Tien

Burgerschapslab in het veld

De kinderen zitten op Academie Tien, een middelbare school in Leidsche Rijn. De school organiseert tweejaarlijks het project Burgerschapslab: een project waarbij leerlingen bij maatschappelijke organisaties op bezoek gaan om een dag mee te draaien met het dagelijks werk. Een superleuk initiatief dat goed bij de stadsboswachters past. Wij willen mensen uit de stad, jong en oud, graag de natuur in krijgen en ook het belang van ons werk laten zien. Dat doen we met volwassenen én met de boswachters van de toekomst: jongeren. Voor ons was dit een mooie gelegenheid om jongeren naar buiten te krijgen én om ze enthousiast te maken voor de natuur en het boswachtersvak.

Met zagen en scharen op pad

Na een kort voorstelrondje en uitleg van Sietze over wat boswachters eigenlijk de hele dag doen, gingen we op pad. De eerste kinderen vroegen al hoe lang het ging duren; de snijdende wind klapte in ons gezicht. Onderweg naar het schraallandje aan de Kooijdijk, de kinderen gewapend met zagen en snoeischaren, vlogen er twee buizerds over die zich al aan het oriënteren waren op nieuwe huisvesting voor de lente. In de verte hoorden we een havik. En toen was het tijd om aan de slag te gaan.

Gagel redden

Op het schraallandje aangekomen legden we uit wat we gingen doen: we gingen gagel redden. Tussen onze trots, de gagel, groeit van alles: berken, wilgen en elzen. Omdat we de gagel meer ruimte willen geven, gingen we dat opschot met de kinderen wegzagen en knippen. Na een korte overhoring over wat ze wel en niet weg mochten zagen, was de groep er helemaal klaar voor. Daar gingen ze! Een groepje jongens liep op een bosje af en begon meteen enthousiast te knippen. Het verbaasde ons hoe fanatiek iedereen aan het zagen en knippen was, ondanks de ruige kou.

Een kleine krachtpatser

Maar één jongedame sprong er wel tussenuit. Dat was Merel. Merel was misschien wel de kleinste van de hele groep, maar toen ik vroeg wie er een dikke boom om wilde zagen, stond zij vooraan. En daar bleef het niet bij: ze ging maar door. Keurig sleepte ze alle takken naar de plek die we hadden aangewezen.

Opwarmen bij het vuur

Gelukkig was Sietze op het fantastische plan gekomen om een vuurtje te maken. Toen we klaar waren, verzamelden we ons rond het vuur en warmden we chocomel op in een pan boven de vlammen. Met een speculaasje in de hand keken we terug op de ochtend. Toch vond ongeveer de helft het een leuke dag. De andere helft vond het vooral erg koud. En eerlijk is eerlijk: het wás ook gewoon ontzettend koud. Daar had Merel geen last van. Die stond met rode wangen te lachen aan het einde van de ochtend. Zien we Merel over een paar jaar terug? Haar naam heeft ze alvast mee voor een boswachter.