Nieuws
De Waterharmonica maakt van De Rietputten weer een florerend moerasgebied. “Met dit project combineren we natuurherstel met waterkwaliteit en recreatie,” vertelt boswachter in Midden-Delfland Bart van Berkel.
Een rijk moerasgebied in een van de drukste gebieden van Nederland, dat mag gerust bijzonder genoemd worden. “Eigenlijk is De Rietputten per ongeluk ontstaan,” weet Bart van Berkel, boswachter bij Staatsbosbeheer. “Er zou een puinberging komen, maar dat is uiteindelijk nooit doorgegaan. De bakken die daarvoor werden gegraven, bleven zo nat dat er een waardevol veenmoeras ontstond – een mooi toeval.”
Het gebied herbergt bijzondere moerasflora en -fauna. “Het is binnen Coöperatief Beheer Groengebieden Midden-Delfland (CBG) het enige terrein met natuurbestemming en is onderdeel van het Natuurnetwerk Nederland,” vertelt Van Berkel. “Maar met de aanleg van de Blankenburgverbinding tussen Rozenburg en Vlaardingen veranderende de waterhuishouding. Natuurwaarden gingen achteruit.” Als compensatie voor die grote infrastructurele ingreep én met de bouw van de nieuwe Vlaardingse afvalwaterzuiverings-installatie in het vooruitzicht, ontstond het Kwaliteitsprogramma Nieuw Waterland. Een samenwerking tussen gemeenten Rotterdam en Vlaardingen, provincie Zuid-Holland, Rijkswaterstaat, Hoogheemraadschap van Delfland, en Staatsbosbeheer namens CBG. Met als pronkstuk: de Waterharmonica.
“De Waterharmonica is een natuurlijk zuiveringssysteem,” legt boswachter Bart uit. “Het gezuiverde afvalwater uit de installatie stroomt straks slingerend door het moeras. Riet en waterplanten werken als een filter, waardoor voedingsstoffen worden afgebroken en er zuurstof in het water komt. Dat komt de waterkwaliteit ten goede en vermindert de overlast van blauwalg in de Krabbeplas.” Daarmee worden drie belangrijke doelen voor het gebied gerealiseerd, vertelt Bart: “De Krabbeplas wordt beter geschikt om in te zwemmen. De Rietputten zelf krijgt weer natte voeten, waardoor moerasplanten en -dieren kunnen terugkeren. En het gezuiverde water blijft in de polder in plaats van naar zee te verdwijnen – waardevol zoetwater in droge tijden.”
De aanloop naar de Waterharmonica had nog wat voeten in aarde, vertelt Bart: “In de eerste ontwerpversie was nauwelijks rekening gehouden met de natuur. Daar hebben we echt voor moeten knokken. Nu ligt er een veel natuurlijkere variant; goedkoper in beheer en beter voor plant en dier.” Dat ontwerp wordt nu, gefaseerd tot 2030, gerealiseerd. “Zo blijft steeds een deel van het moeras intact. We houden we het waterpeil kunstmatig hoog met tijdelijke pompen, zodat de nieuwe vegetatie niet verdroogt.” En intussen denken we vooruit over een recreatieve verbinding tussen de toekomstige waterzuiveringsinstallatie en het Volksbos. “We willen dat natuur, techniek en recreatie straks één geheel vormen,” besluit Bart. “Een plek waar schoon water, biodiversiteit en beleving elkaar versterken – dat is pas echt compensatie.”
