Nieuws
Soms moet je even afstand nemen om een landschap goed te kunnen zien. Toen ik onlangs dronebeelden van Wispelheem bekeek, viel ineens op wat vanaf de grond lastig te herkennen is: de oude lijnen van het gebied zijn terug. De herstelde sloten tekenen zich weer af in het terrein en laten zien hoe het landschap hier ooit was ingericht.
Wispelheem, ten zuiden van Leens in het Groninger Hogeland, werd jarenlang beheerd als weidevogelgebied. In 2005 zijn er daarvoor waterpartijen gegraven. Toch zagen we dat de omstandigheden voor weidevogels hier steeds minder geschikt werden. Daarom hebben we gekeken naar hoe dit gebied van oorsprong was, een nat weidegebied met veel sloten. Met behulp van oude kaarten en hoogteverschillen in het landschap hebben we historische landschapspatronen weer zichtbaarder gemaakt. Ook zijn er veldstruwelen aangeplant langs oude routes en staan er weer signaalbomen op plekken waar vroeger herkenningspunten in het landschap waren. Dit alles zorgt voor een diverser landschap dat voor meer soorten geschikt is.
Een belangrijk doel van de werkzaamheden was om meer water in het gebied vast te houden. De herstelde sloten hebben, net als de gegraven ronde poelen, natuurvriendelijke oevers gekregen, waardoor een geleidelijke overgang ontstaat tussen water en land. Dat zorgt voor meer variatie in het gebied. Waar nu nog veel gras groeit, verwachten we dat zich de komende jaren steeds meer riet en oevervegetatie ontwikkelen. Daarmee ontstaan nieuwe leefgebieden voor planten, amfibieën, insecten en vogels.
Wat mij opviel toen ik de dronefoto's zag, is hoe strak de slootranden en poelen er nu bij liggen. Maar het echte werk begint nu pas: de struiken moeten groeien, de oevers moeten zich ontwikkelen en de natuur krijgt de tijd om het gebied verder vorm te geven. Tijdens een wandeling door het gebied zag ik al wel de eerste signalen. Een kievit buitelde boven het grasland, een bruine kiekendief speurde laag boven de vegetatie naar voedsel en langs de oevers vlogen de eerste vlinders. Dat zijn kleine momenten, maar ze laten zien dat de natuur de veranderingen al begint te gebruiken. Juist dat maakt dit soort projecten mooi. We hebben niet iets nieuws gemaakt, maar kenmerken teruggebracht die hier al waren en zo leefgebied teruggebracht voor soorten die dat in de omgeving steeds minder vinden. Nu is het aan de natuur om het verder in te vullen.
Dit project is mede mogelijk gemaakt door een subsidie van de Provincie Groningen vanuit het Programma Landelijk Gebied (PLG), onderdeel van het programma Landschap.
