Nieuws
Krijg nou wat. Boswachter? Na het afronden van mijn studie Commerciële Economie keek ik eigenlijk uit naar een carrière in een heel andere richting. Maar toen ik via het programma Binnenstebuiten op het spoor kwam van het vak van boswachter, begon er iets te kriebelen. Toen ik een vacature van Staatsbosbeheer zag voor het Westerkwartier, besloot ik, zonder verwachtingen, te solliciteren. En hier sta ik dan, ruim acht jaar later, nog altijd met veel plezier tussen de bomen.
Mijn verhaal begon op een heel ander terrein: voetbal was mijn wereld. Vanaf mijn twaalfde speelde ik bij v.v. SGV in Schildwolde, tussen de jongens, want een meisjesteam was er niet. Mijn talent viel op en al snel mocht ik meedoen aan selectiewedstrijden van de KNVB. Mijn ouders hielden me nuchter: “Geniet ervan, maar het blijft vast bij die ene keer.” Maar keer op keer stond mijn naam op de lijst, uiteindelijk speelde ik in het Nederlands elftal onder 16, 17 en 19 en zes seizoenen bij sc Heerenveen in de Eredivisie.
Een van mijn dierbaarste herinneringen is het EK onder 19 in Italië in 2011. Als jong meisje had ik een droom. Ik had tegen mijn vader gezegd: “Ooit draag ik een Nederlands elftal shirt met mijn eigen naam.” Hij bleef voorzichtig realistisch, maar daar stond ik dan toch, op het EK, met dat shirt en mijn naam erop, terwijl hij trots vanaf de tribune toekeek. Dat moment koester ik voor altijd.
In 2014 begon ik het plezier in het voetbal langzaam te verliezen. Ik voelde dat het tijd was voor iets nieuws, een nieuwe uitdaging. Na mijn afstuderen (Commerciële Economie) besloot ik het roer om te gooien. Krijg nou wat: boswachter?
Mijn eerste weken als boswachter waren spannend en vol nieuwe indrukken. Ik maakte kennis met natuurgebieden, liep wandelroutes, gaf voorlichting en volgde een opleiding bij Helicon. Van het Lauwersmeer tot de Millingerwaard, overal ontdekte ik bijzondere verhalen en dieren. Het mooiste vond ik het contact met mensen, bezoekers, kinderen, samenwerkingen met lokale organisaties, én collega’s. Ik werd met open armen ontvangen.
In een van mijn eerste weken mocht ik met collega Jaap Kloosterhuis mee naar Rottumeroog. Omdat er twee excursiedagen gepland stonden, bleven we er slapen. Overnachten op een onbewoond eiland, dat maak je maar één keer mee. Een ervaring die me altijd bijblijft.
Naast mijn werk als boswachter bleef ik ook actief in de voetbalwereld, met een seizoen bij SV Meppen (Bundesliga) en daarna bij c.v.v. Oranje Nassau in Groningen. Tegelijkertijd volgde ik in deeltijd een hbo-opleiding Fysiotherapie. Zo hield ik mezelf fit én mentaal scherp, terwijl mijn liefde voor de natuur groeide.
Op dit moment loopt het Gebiedsproces Zuidelijk Westerkwartier nog in het Dwarsdiep. Ik hoop dat daar uiteindelijk mooie recreatiemogelijkheden ontstaan, waarin óók ruimte is voor de behoeften van bewoners en bezoekers. Want daar draait het om: balans tussen mens en natuur.
Na ruim acht jaar als boswachter, breekt er voor mij een nieuw hoofdstuk aan: ik ga Staatsbosbeheer verlaten. Ik kijk terug op een bijzondere reis, vol leermomenten, waardevolle ontmoetingen en een diepe liefde voor de natuur. Ik zal de samenwerking met cliënten en begeleiders van de Zijlen missen, vooral de scherpe analyses van voetbalwedstrijden. De radiopraatjes op RTV NOORD, de excursies, bewonersavonden, boomfeestdagen, de vrijwilligers en het ontwikkelen van wandelpaden in nieuwe gebieden: het zijn stuk voor stuk ervaringen die ik meedraag. Dankbaar voor alles wat ik heb mogen meemaken, neem ik deze herinneringen mee. Wie weet waar de volgende paden me brengen, maar één ding weet ik zeker: de natuur blijft altijd een thuis voor mij.
Wat ik in het bijzonder ga missen? Het contact met mijn collega Boswachters Publiek: Beppie, Jelka, Jaap, Mariska en onze adviseurs Maaike en Doris. Staatsbosbeheer voelt als een familie. Collega’s, ook uit andere teams, stonden altijd voor me klaar. Die warmte en dat enthousiasme maakten het werk elke dag weer bijzonder.
Wat ik na acht jaar hoop mee te geven? Dat mensen met andere ogen naar de natuur kijken. Je hoeft niet ver te reizen om te genieten; de natuur is vaal dichterbij dan je denkt. Even stilstaan bij een boom, een vogel, een frisse neus halen. Mijn wens is dat mensen zich verwonderen over wat ze om zich heen vinden en de natuur omarmen als een plek van rust, energie en gezondheid. Je hoeft echt geen urenlange wandelingen te maken om daarvan te profiteren. Soms is even buiten zijn al genoeg, dat doet zoveel voor je hoofd én lichaam. Gun jezelf dat. Ga naar buiten!
