Tot 1930 was de Wieringermeerpolder nog Wieringermeer, een groot meer tussen de kop van Noord-Holland en het eiland Wieringen. Met de inpoldering van het meer kwam Wieringen aan het vasteland te liggen en ontstond een uitgestrekt landbouwgebied. Het meest kenmerkend van de vlakke Wieringermeerpolder zijn dan ook de lange rechte wegen, de dito sloten en de grote boerenbedrijven.

Maar de polder biedt ook plaats aan natuur. Het Robbenoordbos, aan de rand van het glooiende Wieringen, is een bijzonder bos. Dankzij het brakke kwelwater dat onder de IJsselmeerdijk doorsiepelt, groeien aan de oostkant veel zwarte elzen en zachte berken. En het bos herbergt meer dan zeshonderd soorten paddenstoelen.

Het Dijkgatsbos dankt zijn naam aan de twee gaten die ontstonden toen de Duitsers de dijk in april 1945 opbliezen. Tachtig procent van de polder liep onder water en achter de dijk ontstonden twee binnenmeertjes, wielen, van meer dan twintig meter diep. Nu zijn deze wielen, aan de rand van het Dijkgatsbos, prachtige kleine natuurgebiedjes met rietkragen en moerasbosjes.