Bij Groningen denk je aan uitgestrekte akkers, klei, dijken en een verre horizon. Maar Westerwolde, in de 'staart' van Groningen, is anders. Hier geen rechte lijnen, maar kronkelwegen, hier geen verre einders, maar intieme stukjes hei, bos of akkerland. Kronkelende beekjes en voorzichtige glooiingen in het land doen je helemaal twijfelen: is dit echt Groningen?

De ruggegraat van Westerwolde is de Ruiten Aa, een beek die zijn oorspronkelijke meanders heeft teruggekregen. Aan weerszijden van de beek, bijvoorbeeld bij Sellingen en Ter Apel, liggen gevarieerde bossen. Die van Ter Apel (met 15e eeuws klooster!) werden al rond het jaar 800 aangeplant. Tegenwoordig laat de ijsvogel zich hier weer vaak zien. Een felblauwe flits en ... weg is ‘ie weer.

Wandelend of fietsend kunt u in Westerwolde alle kanten op. Sla ook Ter Wupping niet over: hier komen drie beken samen in een prachtig gevarieerd landschap met houtwallen en monumentale boerderijen.