De meeste bossen op Vlieland zijn tussen 1920 en 1940 aangelegd om het dorp tegen het stuivende zand te wapenen. Met veel pijn en moeite, want door de zoute zeewind werd de aanplant van bossen voor onmogelijk gehouden. De bodem is geheel met de hand omgespit, tot soms wel een meter diep. Elke den kreeg in zijn plantgat een blokje turf mee. Doordrenkt met water, tegen de eerste dorst. Staatsbosbeheer mengt het bos steeds meer. Zo is het beter bestand tegen storm, brand, ziekten en plagen. En leuker om in te wandelen.

Rust roest

De wind, de zee en het stuivende zand veranderen Vlieland voortdurend. De planten en dieren gedijen in deze dynamiek. Maar het begint de laatste jaren gevaarlijk rustig te worden. En rust roest. Doordat het zand niet meer kan stuiven, zijn grote delen van de duinen al behoorlijk vergrast en verruigd. Staatsbosbeheer laat daarom zo’n 200 hectare duingebied achter Nieuwe Kooi en Lange paal begrazen door Schotse hooglanders, geiten en soayschapen.

Natura 2000, Europese topnatuur

De duinen van Vlieland maken deel uit van Natura 2000, het Europees netwerk van bijzondere en beschermde natuurgebieden. Natura 2000 = Europese topnatuur! Meer informatie: dossier Natura 2000.